Są ludzie, po których zostają filmy. Są też tacy, po których zostają przede wszystkim ludzie – Ci, których spotkali na swojej drodze, którym pomogli, coś podpowiedzieli, zainspirowali, dodali odwagi. Witek Płóciennik należał do obu tych kategorii.
Był ciepłym, pomocnym, ciekawym świata i niezwykle aktywnym człowiekiem. Kiedy angażował się w jakieś działanie – zawodowe czy branżowe – robił to naprawdę. Z energią, odpowiedzialnością i determinacją. Nie przechodził obojętnie obok spraw, które uważał za ważne.
Tak było również w jego działalności na rzecz naszego środowiska. Witek był członkiem Stowarzyszenia Autorek i Autorów Zdjęć Filmowych PSC, a w latach 2019–2023 zasiadał w jego zarządzie. To właśnie wtedy coraz mocniej angażował się w działania na rzecz poprawy warunków pracy na planach filmowych. Z koleżankami i kolegami z PSC rozpoczął rozmowy i działania, które doprowadziły do powstania Związku Zawodowego Filmowców. Został jego pierwszym przewodniczącym.
Nie była to dla niego działalność „obok” zawodu. Wprost przeciwnie. Wynikała z przekonania, że kino tworzą ludzie i że o tych ludzi trzeba się upominać. Witek mówił otwarcie o realiach pracy na planach, o nadmiernym czasie pracy, bezpieczeństwie nie tylko BHP, ale bezpieczeństwie socjalnym i ekonomicznym. Potrzebie stworzenia standardów, które będą chronić wszystkich członków ekipy. Chciał, żeby zmiana nie kończyła się na rozmowie, ale przekładała się na konkretne rozwiązania.
Zawodowo był jednym z cenionych polskich autorów zdjęć filmowych. Podejmował się bardzo różnych gatunkowo projektów i do każdego podchodził indywidualnie. Jego dorobek obejmuje między innymi „Wymyk”, „Carte Blanche”, „Za niebieskimi drzwiami”, „Jak pies z kotem”, „Ikar. Legenda Mietka Kosza”, „Zieja i Mistrz”, a także pracę przy serialach takich jak „Kruk”, „Klangor”, „Ołowiane dzieci”, „Idź przodem, bracie”.
W Gdyni szczególnie mocno zapisał się „Ikar. Legenda Mietka Kosza” – za zdjęcia do tego filmu Witek otrzymał w 2019 roku nagrodę na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych.
Jego zdjęcia do Zieja zostały z kolei docenione w Konkursie Polskim EnergaCamerimage w 2020 roku. Był wielokrotnie nominowany do Nagrody PSC i Polskiej Nagrody Filmowej Orzeł.
Ale określenie operator filmowy nie wyczerpuje tego, kim Witek był na planie. Był tym, kim w naszej branży coraz częściej określamy słowem filmmaker. Jego kreatywność, doświadczenie i sposób myślenia o filmie pomagały nie tylko reżyserom czy szefom poszczególnych pionów, ale całym ekipom. Lubił dzielić się wiedzą. Chętnie rozmawiał, podpowiadał, inspirował i przekazywał doświadczenie młodszym kolegom i koleżankom.
Był przy tym człowiekiem niezwykle rzetelnym, skrupulatnym i obowiązkowym. Można było na nim polegać. A jednocześnie pozostawał otwarty, przyjacielski i pełen ciepła. Nie opuszczało go dobre poczucie humoru. Witka po prostu nie dało się nie lubić.
W PSC zawsze był obecny i zaangażowany. Służył radą, doświadczeniem i – co równie ważne – gotowością do działania. Nie ograniczał swojej troski do własnego pionu. Interesowało go całe środowisko filmowe. Chciał pomagać ludziom, z którymi pracował i z którymi dzielił tę samą filmową rzeczywistość.
Był też człowiekiem ciekawym świata. Uwielbiał podróżować kamperem i jeździć na nartach. Potrafił cieszyć się drogą, spotkaniem, rozmową. I chyba właśnie dlatego tak łatwo było wejść z nim w kontakt – niezależnie od tego, czy spotykaliśmy się na planie, na festiwalu, w pracy społecznej czy po prostu przy okazji.
Witek zostawił po sobie nie tylko filmy, zdjęcia, doświadczenie i rozwiązania, które będą inspirować kolejne pokolenia filmowców. Zostawił też pewien sposób myślenia: że nawet w najciemniejszej historii trzeba szukać życia, światła i energii. Że warto próbować stworzyć coś własnego, zamiast powielać gotowe schematy. Że o ważne rzeczy trzeba walczyć do końca.
„Tu musi być energia” – mówił Witek.
Chcemy wierzyć, że właśnie ta energia – jego ciekawość świata, życzliwość, poczucie humoru, determinacja i gotowość do pomagania innym – zostanie z nami.
Witku, dziękujemy Ci za tę energię. Za obrazy, za rozmowy, za wspólną pracę i wspólne sprawy. Za to, że byłeś jednym z nas – i że potrafiłeś sprawić, że chciało się działać.
Będzie nam Ciebie bardzo brakowało!
Koleżanki i Koledzy – Przyjaciele ze Stowarzyszenia Autorek i Autorów Zdjęć Filmowych








